içimi acıtıyor çaresizlikler,
tiz bir kapı gıcırtısı kalır ya gidenin ardından
öylesine acizlikler
ne yapılırsa yapılsın, zamanı gelmeli
gelmeyince olmuyor mevsimsizlikler
alıp götürüyor tohumunu insanın
Yazının devamı »
|
1 yorum
…
Teslimiyet anı…
…… ve neyzen üfledi derinden
Kulaklarda gece turuncusu bir ses yankılandı
Bütün varlığı
Bütün yaratıklara
Yeni bir ruhla
Sevgi için kollarını açtı
Yankılandı yer ve gök
Teslimiyetin vaktiydi
Elleri uzandı gökyüzüne
Sıyrıldı bedeninden usulca
Ney sesi yapıştı bulutlara
Uzattı elini
Çıkarsız ve sınırsız
teslim olurken geceye…
adam koştu nefese nefeseydi tepeye vardığında
geç kalmıştı…
gün batacaktı birazdan
gökyüzüne açılan merdiven
çoktan geri dönmüştü toprağa
mistik bir koku sarmıştı toprağı
güneş vedasını ederken asırların boşluğundaki güne
umutsuzca durdu… Yazının devamı »
Düşler karışsa sabaha..
İçinde bir kızıl sancıyla başlasa gece..
Sevilmeden başlasa karanlık
Yok olduğunu bildikçe başlasa yenilgilerin..
Biri, ardından biri daha hayatının güzel olmasını dilese..giderken…
Bir kez daha sevmemeği öğretse sana, gülümsediklerin..
Dışarı çıkıp son gelen misafirleri de uğurladıktan sonra, kapıyı kapatmadan,
on bir kez daha kulağında, ruhunda çınlanan o sese tekrar baktı…
Gözleriyle aradı gelmesini istediklerini. Uzakları süzen gözleri gelecek olanlarını tekrar umut etti.
İnanmak istemedi, uzaklaşmayı çocukluğundan beri kabul etmeyen Bahe, umudunu sonrasına erteledi.
Bir hüznü tekrar bedeninde yaşamaya başladı.
Umudu bir kez daha yok olmuş şekilde, ellerini arkasına bağlayarak, başında kasketiyle, içeri girmeden,
dönüp son bir kez daha baktı ve içeri girip kapıyı kapadı.
Yıllar önce kapanan o kapının sesini tekrar bütün ruhunda hissetti.
Kapıya sırtını dönüp saf yüreğiyle Dayrul Zaferan manastırının avlusuna yöneldi
Uzaklara, derinlere, hep birileri gelecekmiş gibi bakışı ondandır Bahe’nin.
Yılların yükü, yüzüne vurduğu kaderinin çizgileri, bir ömrü özetler gibi yüzünde simgedir.
kim polaroid üzerine bir hikaye yazar bilmem ama elimde çok güzel konular var belki 20 sene sonra hikayesini yazdığımda meşhur olacak bir commodore 64 bile kalmayacak yeryüzünde ama polaroid benim çocukluğum için kült birşeydi… Yazının devamı »
