’’Kendim için büyük bir tehlikeyim artık
ilerliyorum
içimdeki yer çatlağı boyunca’’… (M.Mungan)*
Gidiyorum…
Bu dünya ikimize de kalmayacak biliyorum…
Bütün düşlerimle, geceyarısı kaçıveren uykularımla ardıma son kez bakıp gidiyorum.
Gündoğumunda bulutlar, batımında yıldızlar şahidimdi. Onları da götürüyorum imkansız aşıklar çıkmazına…
Ve sevgilim bir şeyi daha biliyorum:
O çıkmazda sana yer yok…
“Bilirsin tenhadır can
boynumda asılı ay, söyle kimse geçmedi değil mi buradan?”
M. Mungan
Hem geçse ne değişecek ki? Bu geçen sen olmadıktan sonra…
Bir şehir kalabalığında el ele dolaşamadıktan, bir sinema kapısında beraber üşümedikten sonra…
Mağaza aşklarından değil bizimki derdin hep. Doğru ya biz alışveriş merkezlerinde değil, doğada dolaşmayı sevmiştik… Herkesin derdi kendine büyük,herkesin aşkı da […]
Diyebilmeyi ne çok isterdim…
Makinemi aldığım ilk günlerdi… Hava yağmurlu ve kapalı, klasik alışılagelmiş bir Ankara Şubatı idi.
Gelenler geçenler… Gençler, öğrenciler hızla yetişmeye çalışırlarken bir yerlere yaşlı bir kadın belirdi caddede. Öylesine ağır adımlarla ilerliyordu ki. Tam da benim gibi acemi bir fotoğrafçıya uygun ritmle…
