Ne çok aramış da öyle bulmuştuk:
O ne güzel, ne bulunmaz anlamdı.
Bir varmış bir yokmuş, bir boşluk işte şurada: İçimizdeymiş.
Sonra gelmiş o anlam,
o boşluğu doldurmuş.
Hiç yadırgamamış yerini.
Ne güzel olmuş.
Benimdi. Yan yanaydık.
Yan yana durmak istemiştik: Dünyayı birlikte anlamak.
Birlikte soluk alıyor, sokuluyor, saklanıyorduk…
Birlikte bulduk onu;
Sana, bana, her şeye yeni bir anlam geldi.
Sonunda;
Ve her sözcüğün,
her düşüncenin içi boşaldığında,
Ve Sen: artık sadece sen diye bir şey olduğunda,
Yeni bir anlam umut etmezsin.
İçin boşalmıştır.
Sen, sen diye bir şey, bir nefes, bir baş ağrısı olduğunda;
bulup kaybetmekten ve sözcüklerden bıktığında,
Sen: bir şey, bir pelte olduğunda…
Sen artık,
Ve sen sadece: Sen diye bir şeysindir.
Bir şey: İçi boş.
“ Bir uçurum dibine uzun uzun ve dikkatlice bakarsan uçurum da senin içini merak eder,
senin gözlerinin arkasında neler olduğunu görmek ister.
Bazı uçurumlar cesurdur.
İlk hamleyi o yapar ve seni yanına davet eder.”
Nietzsche
Soru sorar gibi bakıyordu çocuk:
“Ne istiyorsun?” der gibi, dimdik.
