…aşk en özgür tutsaklıktır

April 26th, 2008

içimi acıtıyor çaresizlikler,
tiz bir kapı gıcırtısı kalır ya gidenin ardından
öylesine acizlikler
ne yapılırsa yapılsın, zamanı gelmeli
gelmeyince olmuyor mevsimsizlikler
alıp götürüyor tohumunu insanın
dile ki gelsin bir yağmur damlası
bir kayanın dibinde, güneşin vurmasıyla
kök salmaya çabalasın çiçekler
mümkün mü?
belki, belki imkansız
ama güzel olan böyle bir ihtimalin olması
ölümden öteye gitmemesi
ötelenmemesi içimizdekilerin
şimdileri kurtarma çabasına itmesi
kim bilebilir ki?
yarının umudunu şimdiden
kim yok edebilir ki?
içinden gelmeliydi dedim ya
değilse zorlamayla
kaldırmıyor hayat bu yükü
pamuk ipliğine bağlı
bırakırsan büzüşük, çekersen germeye gelmiyor
ya büklüm büklüm yada kopuş
hepsi bir yokluk
diye düşünsen bile
uzun bir seferden dönüşe
ayrılan mutluluk gibi hayat
bulunca anını yaşayacaksın
dudağındaki çilek kokusu
ya da gözlerindeki
ay ışıltısı
hepsi doğadan ve bizden
yete ki isteyelim
ama çaresizlik
içimizden sadece bizden korkuyorum derken bir yanımız
bir yanımız cesaret yüklenmeli
ve artınca gücümüz
öpmeliyiz içimizdekileri
hiç bırakmamacasına
soluksuz bir hayat olmalı
ölüm gibi keskin ve net…
biliyorum ki
aşk en özgür tutsaklıktır.               

Sema Özevin | Yorumlar | Trackback