Sevmeden Başlamak Sana…

April 6th, 2008

Düşler karışsa sabaha..
İçinde bir kızıl sancıyla başlasa gece..
Sevilmeden başlasa karanlık
Yok olduğunu bildikçe başlasa yenilgilerin..
Biri, ardından biri daha hayatının güzel olmasını dilese..giderken…
Bir kez daha sevmemeği öğretse sana, gülümsediklerin..

***
İpek yolu, kemikleşmiş Anadolu yüreğin..
Zor olmasa sevmeden başlamak sana..
Zor olmasa hiç..
Sızlasa, sevmediğini bildiklerine; ‘gün.’
Unutmasa seni, tavan arasında yazdıklarınla..
Çocukluğunun çirkin “kan bağı” anıları olmasa hatırladıkların,
Belki ama belki sevmeden başlardı düşlediklerin..

***
Dokunmayı bilmemek,
Rüyalarında saklanmak,
Bilmediğin kendini yaşamak,
bulamamak,
sevememek,
özlememek,
Mutlu edememek bir bedeni bir bedenle
İnat etmek sevdiğine, seveceğine dair
Zor olmasa sevmeden başlamak sana
Yaşamayı, sadece yaşamayı istemek
O kadar demek! Ve gitmek.

***
Hiç bilmeden uyandırmak, geçenleri
Geri dönmek doğduğun hayata
Zorlanarak, tekrar sevdiğini düşünmek sevemediklerini
Geri almayı istemek kaybettiklerini
Hiç olmak, dünyaya/insana/bilinene/çoğalana/sevene dair…
Zor olmasa sevmeden başlamak sana?
Sevmeden, sevemeden, özlemeden, özleyemeden…
Suni sevgiler doğurmak sana, seninle gelen acıya!

***
Kolay sevmeden, sevemeden terk etmek Ve kolay gitmek özlediğine, severek başlayacağına…
Zor, hep yaşamak isteneni düşlemek…
İçinde kalmayan ruhu doldurmak,
Yeşertmek yeniden, yeniye seni!

‘Zor’
Kendini sevmeden başlamak sevdaya…!

Pınar Dağ | Yorumlar | Trackback