Kol Düğmelerim ve Sen
March 21st, 2008
‘Dağlarındayım çocukluğumun…
Gölgelerim koşuyor güvercinlere..
Cebimde dökülmeye hazır gözyaşları…
Mağrur çocuk hayallerim…
Yorulmuşum..
Kalbim Hozat dağları..
Yüksek , karlı, pare pare çiçeklenmişim…
Rüzgarlar kederime eş..
Uğulduyorlar çocuk bahçelerimde…
Elimde ilk gençliğimden çakıl taşları..bilyeler….
Şrd/Nisan’07
Daha fazla…
***
Kollarıma sarılır, öperdin.
Gülerdim.
Bu, bu en güzeli derdin.
Üzerinde morlu çiçekler olan düğme.
Bugün aklımda seninle uyandığımız sabah.
Siyah pabuçların, siyah saçların..
Sen olmadan, kol düğmelerimi iliştirdim bu sabah..
Başkentti bıraktığım; Çocukluğumun/duygularımın Yahudi mahallesinde ki sen..
Biliyordum herkes sevilebilendi..^^
Sen beni de sevmeyi başarıyordun…
Çocukluğumu, yüzümdeki cam kesiklerini
Parmaklarımda ki izleri..
En çok acılarımı.
**Seni o sevmiş/beni sen sevmiş-seni ben sevmiş/ O yalnız kalmış **
Kol düğmelerimle misket oynayan sen, özledikçe yüreğimdeki yanık iz…
/Sen beni ben seni seven kadın/
dargın mıydık biz …alınmak sevmekle mi başlamıştı…
Uzun bakınca aynalara - duygularım gizlenmiş/gökyüzü kendime dar..
Eksik; sen beni severken / seni düşünenin hikayesi…
Kol düğmelerimi can şenliği yapan sen, eksildikçe yoruluyorum kendim olmaktan.
Senin gibi severken/daha çok özgürlük avuç avuç ellerimde…
Bir gece çıkıp başlığı olsam hikayenin.
Gizlenip gülsem seninle..
Kol düğmelerim ve sen….
Yağmur eğri yağıyor bu gece..
Güneş kendini bende toplayamadı..
Biliyorum Tanrının kurgusu başka ben de …
Senaryosu yamaçta olan siyah uzun saçlı kız …
Yeşil vadi..
Uzak bir düş…
Döndükçe; Yüzüne dokunamadığım atlas kadın…
Kol düğmelerim de ki sen..özledikçe cömertleşen sevgim…özledi seni Yahudi çocukluğunun ara sokaklarında…
Biliyordum; ‘ Herkes sevilebilendi’ sen gibi…..^^
Yorum yazmak isterseniz