a ton étoile

bir telefon çalar,
bir ömür gider, içten…
bir not bulursun, masanın üstünde,
havalara uçarsın…

bir anda bitiverir herşey,
bir anda başladığı gibi;
kimse istediği gibi yüzemez bu denizde…

bir sürü kuralı var yaşamanın
her şey birini tetiklerken haykırır bir çolak fransız:

je ne suis pas un ange!*
vous n’êtes pas un ange non plus!

şimdi herşey o kadar basit ki…
hayatımda yaptığım en güzel şeylerin hesabını vermekle meşgulüm…

ve bir telefonla başlıyor herşey,
bir not ile bitiveriyor
şimdi bir not ile başlıyor hayat
bir gürültü ile bitiyor…

ve gürültü içinde dansediyor
bildiğim tüm doğrular;
ve bunun fotoğrafını çekmek istiyorum
içimdeki kalabalığın,

veya çektiğim fotoğrafa önce bi kalabalık uydurup
sonra onun notunu yazıyorum…

* Ben melek değilim

1 Yorum “a ton étoile”