Sabretmekmiş Seni Sevmek!..
February 20th, 2008
Son Sahne Aklımda, pembe bir gecelik vardı üzerinde. Gardırop’un önüne çökmüş etraftaki dağınıklığı izliyordun. Ve ben, işte o ben. Yatak odasının o küçük kapısında seni seyrediyordum. Sessizlik kaplayınca odayı, huzur bozuldu sanki o dağınıklıkta. Sendin o çığlıkları atan gecelerde, sendin o yüzü gülen âşık. Sessizliği de sen sağladın o gece.
Seni izledim bir müddet, sadece gözlerin kıpırdıyordu. Sanki, sen ölmüştün gözlerin yardım istiyordu. Bir hareket istiyordu belki benliğin, beklide gitmemi sadece gitmemi. Çünkü bendim seni üzen, sendin beni seven.
Sabır işte nerede lazım hiç belli olmuyor. Kim derdi ki sende ona âşıksın. Şimdi Yoksun biliyorum yatağımda büyük boşluk, odamda boşluk, evimde boşluk. Beni bile içine almıyor evler artık, sabretmekmiş seni sevmek şimdi anladım. Eğer kalsaydın seninle bir Ömür yaşardım.
2 yorum yapılmış “Sabretmekmiş Seni Sevmek!..”
01
merhabalarr çok güzel bir yazıı bir kaç gündür hayatımda çiftler arasında anlaşmazlık çok var be bu söz tam olarak onlara yazılmış gibi…. emeğinize yüreğinize sağlıkk
Çünkü bendim seni üzen, sendin beni seven.
02
yazınızı çok beğendik ibrahim bey gerçekten harika anlatmışınız.fotoğrafta ayrı bir güzel ellerinize sağlık….
Yorum yazmak isterseniz