BİR HİKÂYE: KIRMIZI ŞAPKALI KIZ
Ormanda babaannesine kek götüren kızı bilmeyeniniz yoktur herhalde.. Hani kırmızı şapkası olan.
Kız o kadar saftır ki; babaanne taklidi yapan kurda sorduğu sorular bunu açıkça ortaya koymaktadır.
’’Kendim için büyük bir tehlikeyim artık
ilerliyorum
içimdeki yer çatlağı boyunca’’… (M.Mungan)*
Gidiyorum…
Bu dünya ikimize de kalmayacak biliyorum…
Bütün düşlerimle, geceyarısı kaçıveren uykularımla ardıma son kez bakıp gidiyorum.
Gündoğumunda bulutlar, batımında yıldızlar şahidimdi. Onları da götürüyorum imkansız aşıklar çıkmazına…
Ve sevgilim bir şeyi daha biliyorum:
O çıkmazda sana yer yok…
Ceplerinde kalırdı ellerin…
İkinci yalnızlıklara bir düş kurar,
Ceviz ağaçlarıyla gülüşürdün…
Ayazdı içinde ki sevgisizlik…
Severdin sevmeye..Demezdin iki mürekkep yolu aşkı bildiğini…
Kılıç, demir gibi soğuk gelirdi varlığın…
Kim kime ” sev beni” demiş di..
Kim kime tatlı olanından sıcak düşler vermişti..
Küsüp Geri Döndüğüm Ülkem
…yakınır dururum kendimebilmem mi;sen nasıl kendinden bilirsin derdimi..dayan dedin amma,derdim çıksa bağrımdan, kuru ekmekten şikayetim niye ola ki… …….. pd
1971 di.
Gençtim.
Gitme demişti.
Gitme.!
Ama Aborjinler var orda gitme dememişti.
Yada kangurular var!
Kendine yabancılaşırsın ne olur gitme de dememişti.
Yıllar geçmişti.
Beni sevdiğini söylemiştin.
‘Gitme’ dediğin günden 13 yıl sonra!
Umut… insanı ayakta tutan yegane olgu.
Hepimizin çevresinde vardır, hatta kimi zaman biz bile düşeriz böyle bir gaflete. Ne kadar gerçekçi olduğumuzdan emin olamasakta, ağzımızdan çıkıverir: “Hiç umudum kalmadı” , “artık ölmek istiyorum..” , “bu dünya yaşanası bir yer değil” vb. kelimeler..
Oysa bir düşünsek bizi böylesine melankoliye iten sebepleri, başka insanlarla kıyaslasak sonra kendimizi, eminim […]
Saklandığın akşam üstlerini severdim…
Birileri kollarından tutar, dünya dönünceye kadar severdi seni…
Evreni, kucakladığın sessizliğini, yalnızken sevmezdin…
Dünyaya dönük, sevinçlerine kimsesiz gülerdin…
Hiçbir hikayeye bulaşmadan çıkmaz, bir kendin, bir dönen dünya,
bir sessiz sevinç olurdu yılların…
Hep aynı yıllarda kalmış gibiydi tutkuların…
Sen büyümeyen hayat; yıllar en çok sende mi hızlı akıyordu ?
