Gitmeyi İstemişti

January 12th, 2008

Başlamaktı en büyük yanlışımız, bile bile yürümeyeceğini. Nedendir bilinmez bir boşluktu bizi içine çeken. Varsa yoksa oydu benim için, yalnızlıklarda çare. Yeni başlamıştı her şey, çok ama çoook güzeldi başlangıç. Benimdi çünkü o “hep benim olacak mıydı? Acaba.” Kendime sorduğum ilk soruydu. Ve arkası da geldi…

Uzun ve geniş bir yolda yürümek omuz omuza, aşk olsa gerek bu. Geniş ya o yol, savrulmak bir o yana bir bu yana. Hayatta hiç adil değildi zaten, her zaman olduğu gibi. Gidebildiği kadar uzağa gidip, gel tut ellerimden diyordu çirkin bir kahkaha ile. Hiç unutulur mu o kahkaha.

Adımlar küçüldü. Artık omuz omuza değildik, sanki iki azılı düşmandık. O mutlu başlangıçlar neredeydi şimdi. Hayat işte o Müthiş kahkahasını tekrar patlattı yüzüme. Kapı kapandı ve yalnızlık tekrar benimle. Merdivenden inerken çıkardığı ses ses ses ses… Her hatırladığımda tekrar vurmaya başlıyor yalnızlığım kapıyı…

Gitti işte, o kadar rahat söyleye biliyorum ki. Çünkü o şimdi yanımda değil ve ben yalnızlığımla oturmuş sohbet ediyorum. Şimdi nerede acaba? Özlüyorum aslında ama olmadı işte, gitti. O kadar rahat söylüyorum ki…

İbrahim Karaçelebi | Yorumlar | Trackback