Varoluşmaktayım
December 15th, 2007
“Varoluş insanın sıyrılamadığı bir doluluktur…”
Varoluşmaktayım.
Tatlı; öyle tatlı, öyle ağır bir şey ki bu !
Hem de hafif, sanki kendi kendine havalarda uçup duruyor.
Kıpraşıyor.
Her yanda eriyip kaybolan değişler sanki. Öyle tatlı, öyle tatlı ki !
Ağzımda köpüklü bir su var.Yutuyorum, boğazımdan aşağı kayıyor; okşuyor beni.
İşte yeniden doğuyor, dilime değip geçen küçük beyazımsı bir su birikintisi (yerli yerinde) eksilmiyor ağzımdan. Bu birikinti de benim. Dil de, boğazda benim.
………………………………………..
İrkilerek ayağa fırlıyorum.
Düşünmemin önüne geçebilsem, hiç de fena olmayacak.
Düşünceler her şeyden daha tatsız. Yaşayan etten bile tatsız. Uzanıp dururlar, bitmez tükenmezler ve insanın ağzında acayip bir tat bırakırlar. Sonra, düşüncelerin içinde kelimeler var;
tamamlanmamış kelimler, eksik kalmış cümleler…
………………………………………..
Gövde, bir kere yaşamaya başlayınca, bu işe kendi kendine devam edip gider.
Ama düşünce öyle değil. Düşünceyi ben sürdürür, ben geliştiririm.
Varoluşmaktayım.
Varoluşmakta olduğumu düşünüyorum.
Şu varoluşma duygusu ne kıvıl kıvıl bir şey !
Onu ben sürdürüyorum yavaşça. Düşüncemi durdurabilseydim…
Çabalıyorum buna, başarıyorum.
Kafamın içi dumanla doluyor gibi…ama işte yeniden başladı. “Duman…düşünmek…Düşünmek istemiyorum. Düşünmek istemediğimi düşünüyorum. Düşünmek İstemediğimi düşünmem gerek”
Bitmek bilmeyecek mi bu ?
Düşüncem, ben’den başka bir şey değil.
Bu yüzden duramıyorum. Düşündüğüm ile varoluşmaktayım.
Oysa düşünmekten alıkoyamıyorum kendimi. Şu an bile (korkunç bir şey) varoluşmaktaysam, bu, varoluşmaktan ürküntü duymamdan ötürüdür.
Özlediğim hiçlikten kendimi çekip alan benim.
Nefret ya da varoluşmak tiksintisi, kendimi varoluşturma, varoluşun içine oturtma biçimlerinden başka şey değil. Düşünceler, büyük bir baş dönmesi gibi ardımda doğuyorlar, başımın arkasından doğduklarını duyuyorum…
Karşı durmazsam, önüme geçiyorlar, gözlerimin arasına geliyorlar.
Çoğu kere, karşı koyamıyorum,
düşünce büyüyor, ve birden sınırsızlaşarak, tepeden tırnağa dolduruyor beni, varoluşumu yeniliyor.
Jean-Paul SARTRE
Bulantı
(Çeviri: Selahattin HİLAV)
Fotoğraflar : Mehmet TURGUT
Yorum yazmak isterseniz