Aşkın Çıkmaz Sokağı

December 15th, 2007

Bursa Cumalıkızık gezisindeyiz, daha önceden de oraya gidip fotoğraf çekmiş olmanın rahatlığı ile gruptan ayrılıp oranın sokaklarında kendimi yok etmek istedim. Derken yanımda benim gibi oranın atmosferinde savrulan Ergün ile dolaşmaya başladık…

Yüreğimden öyle güzel hikayeler geçiyordu ki; eski evler, Arnavut kaldırımları, duvarlara yazılmış aşk itirafları, etrafını çevreleyen yüksek bahçe duvarları arkasındaki yaşanmışlıklar, eksik kalanlar… tüm bunları düşünürken çıkmaz bir sokakta buldum kendimi, evet dedim işte bu aşkın çıkmaz sokağı… duvarda yazan “seni seviyorum” belgelenmiş fakat yarım kalmış bir aşkın hikayesiydi… iç sesim Bursa’ dan İzmit’ e dönene kadar susmadı, hemen yazmaya başladım…

“…AŞKIN ÇIKMAZ SOKAĞI”

Aşk hikayesi, 14 Şubat gecesinde şafak sökene kadar sürer ama hiç bitmez;

Kasabanın en gizli patikasından hızla koştu Arjen …
Soluk soluğa köşeyi döndüğünde arnavut kaldırımlarından bayır aşağı koştuğu yere geldi. Dizlerinin bağı çözüldüğünde çömelip yere dokundu ki o anda tatlı bir müzik belirdi zihninde aşka dair… “Serde erkeklik var söyleyemem” demişti ya şair..

Tüm izler aşkın kalbinin attığı yere gidiyordu aslında. Sıvası dökülmüş duvarlara dokundu anılarında elinde mumla gezinirken. Ellerini kanatırcasına sıkarak onun bastığı yerler, bastığından habersiz usulca süzüldü ve çıkmaz sokağın önündeki eve geldi. Ki o sokağın adı aslında “aşk çıkmazı” olmalı derdi her zaman içinden.
Aşk çıkmazı , aşkın kalbinin attığı yer yani Karen’ in eviydi.. Ah güzeller güzeli, bir platonik aşkı aşkın başkenti yapan kız..

Arjen yıllar önce aşkını söyleyemeyip sabaha karşı gizliden SENİ SEVİYORUM yazdığında takvim 14 Şubat’ı gösteriyordu. İşte seni seviyorum yazdığı duvar ve ev, işte aşkın kalbi habersizce hala orada atıyordu. Dokundu duvarına hala kalbi atıyor muydu? O duvarın önünde durup içinden geçirdiği şiirleri asarcasına duvara yasladı başını.. Ağladı tıpkı eski günlerdeki gibi…

Artık o bu evde yaşamıyordu, çocuksuluğumuzun saklı olduğu Arnavut kaldırımlarından bayır aşağı salıp terliklerini tıkırdatarak koşmuyordu.. Saçlarını salarak, salınır mıydı çıkmaz sokağın güzeli? Yok yok , artık aşkın çıkmaz sokağı boştu, tek kalan duvardaki yazıydı. Nerede yaşıyordu? Hangi şehirde? Kimlere gülüyor? Kimlere aşık oluyordu? Anlamış mıydı? Gözlerimi kaçırırdım bazen gözbebeğimde saklı o yazıyı görecek diye benim onu sevdiğimi? Babası camdan çıkıp bağırdığında bu duvara yazanın… diye, usulca oradan uzaklaşışımdan anlamış olamazdı sanırım…

İçim acıyor kasabaya her gelişimde. Bir yanım kanarken bir yanım hala aşk sarhoşu.. Onun bu yollardan geçmiş olmuşluğu, yaşanmışlığının izleri, içimde bana sarılmış platonikliğim ve ben her yıl aynı gün yani o duvara yazının yazıldığı gün Şubat’ ın 13’ ünün 14’ üne bağlandığı günün sabaha karşısında, gelip aşkın acısıyla dağlanıp arkama bakmadan kaçıp gideceğim…

……………………

Arjen yok olurken patikanın sonundan henüz silik bir silüet iken arnavut kaldırımında köşeyi usulca dönüp ilerledi Karen , saçlarını savurdu kasabanın rüzgarına doğru… Aşkın çıkmaz sokağına gitti. Sıvası dökülmüş duvarlara dokundu, duvarda ki yazı hala duruyordu.

– Babam rahmetli nasılda küfretmişti camı açıp.. diye düşündü dudağında tebessüm belirdi gözündeki yaşa inat.

Arjen’in bastığı yerler sıcak ve ağlama duvarında asılı göz yaşlarını geldi ve usulca sildi yerine kendi göz yaşlarını bırakarak. Sonra ve daha sonra… her yıl olduğu gibi gelecek, onun izlerinden yürüyecekti. İçinde susmayan aşk şarkıları yankılanarak patikaya döndü ve onun olmadığı hayata doğru ilerledi…….

Bu bekleyiş ne kadar sürecekti bilinmez. Kaderin derinliklerine gömülü bu aşkın çıkmaz sokağı dile gelip bağıracaktı sonunda bu gün 14 Şubat “O DA SENİ SEVİYOOOORRRRRR” ……

Sevdiğimizi söyleyelim kıyamet mi kopar?
Arjen ve Karen ne olur bilinmez fakat kader her zaman karşılaştıramayabilir… Sevdalıları, ruhunuzun patikadan süzülüp giderken içinizi ısıtacak sevgilere kucak açın. Sevgi ve aşka dair ne varsa yaşanacak hepsi sizinle olsun. Bu yazıyı söylenememiş aşklara hediye ediyorum.

Sevgiyle kalın,

Fotoğraflar: Sema ÖZEVİN & Ergün Karadağ
Yazı: Sema ÖZEVİN

Sema Özevin | Yorumlar | Trackback