Bizim çocuklar başardılar

November 26th, 2007

Çocukluğum ankara Dışkapı’da geçti. Her gece babamı işten dönmesini beklerken merak bile etmiyorduk artık. Ölümü ve dinamit lokumlarını o kadar kanıksakmıştım ki bir zamanlar vatan cephesine katılanları saydıkları gibi ölenlerin isimlerini sayıyorlardı televizyondan…

Ondandır zaten polise “bizim evde belki dinamit lokumu vardır” diyecek kadar kayıtsız kalmıştık … Belki de çocukluğumuzdandır…
Her gece el değiştirirdi bizim sokak, tabi yerde gördüğümüz şeyin kırmızı boya olmadığını biliyorduk.

Sonra bir sabah hasan mutlucan ve marşlarla uyandık, sonra daha çok aşina olacağımız bir kişiyi gördük tv de ve bize “milli güvenlik konseyinin 1 numaralı bildirisi” ni okudu…

Ne yalan söyleyeyim sevindilerdi bizimkiler…

Çünki bıçakla keser gibi kesilmişti “anarşizm”

Ama sonra?!…

Kaldık öyle sap gibi… Yök’ler falan çıktı, okumadık gerçi ama bi şekilde bize de dokunmuştur ucu…

Yıllar sonra yaşadıklarım hayal gibi gelmeye başlayınca, unutmayacağım diye unutmayayım diye; yaşadıklarımı başucumdan eksik etmediğim şeylerin başında bir kitapta okuduğum cümle geliyor hep aklıma

“Bizim çocuklar başardılar”

Kendimi Ankara sokaklarına attığımda hep aklıma eskiler geliyor. Burası şunlarındı, şurası bizimdi gibi. (Bu cümleleri anlamanız için kurtarılmış bölgeler ifadesini tekrar kullanmak istiyorum)

Ben ise kaleye yakındım, o zamanların sıcak çatışmaların olduğu yerde şimdi fasıl köşklerinin olması ironi değil sanırım.

Şimdi kale her fotoğrafçının mutlaka gidip uğradığı yer. Bizim zamanımızda bizler alıç satarak veya ayakkabı boyayıp harçlıklarımızı çıkartmaya çalışırken, şimdiki çocuklar “ingilizce, fransızca veya almanca kale tarihi” anlatmayı yol edinmişler.

Her şehrin buna benzer sokakları vardır. Yaşanmışları saklayan, çehre değiştirmiş ve bugüne -tarihini bilmeyen bizlere- değişik kareler yakalamamızı sağlayan güzel yerler.

Bülent Dedeoğlu | Yorumlar | Trackback